جشنواره موسیقی فاخر پاپ
جدا باید خندید یا گریه کرد و یا خنده توام با گریه سر داد؟ به نظر می رسد از آن گریه ها باید کرد که بینندگان و شنوندگان را به اشتباه می اندازد .
بیش از همه شعار موسیقی فاخر را دولت نهم و جناب وزیر محترم ارشاد سر داد ولی به نخستین جشنواره موسیقی پاپ ختم شد! البته اینکه این جشنواره دومی است یا اولی زیاد تفاوتی نمی کند، مهم نفس عمل است که چگونه می توان از موسیقی فاخر دم بزنیم و آنگاه موسیقی پاپ را در بوق بکنیم و آن را مورد تفقد و حمایت قرار دهیم؟
هیچکس نباید بی دلیل با موسیقی خاصی مخالفت کند؛ اساسا باید همه نوع موسیقی و همه گروه های فعال اجازه کار و فعالیت داشته باشند. وزارت ارشاد و دفتر موسیقی نیز باید بستری آماده کند که گروه های پاپ همانند گروه های موسیقی سنتی و محلی به راحتی و در طول سال به اجرای برنامه و کنسرت بپردازند؛ این موارد را نوشتم تا کسی انگ مخالفت با موسیقی پاپ را به این نوشتار و صاحب این قلم نزند.
اما جدا وقتی با دقت بیشتری می نگریم می بینیم که تناقض از در و دیوار و از سیاستگذاری های فرهنگی کشور می بارد مثلا در طول سال به گروه های موسیقی پاپ به علل مختلف و نامعلوم مجوز کنسرت نمی دهند اما برای آنها جشنواره برگزار می کنند. به عنوان مثال گروه آریان اجازه نداشته در این دو- سه سال به روی صحنه برود ولی یکهو در جشنواره رسمی کشور به عنوان گل گروه های موسیقی بر پیشانی جشنواره ای که به مناسبت سالگرد پیروزی انقلاب برگزار می شود قرار می گیرد. حالا ما با اجرائیات کار و اینکه چگونه می خواهند حدود یکصد هزار مخاطب و طرفدار این گروه را (به علاوه مخاطبان عام جشنواره )در یکی دو شب کنسرت در تالار کشور راضی کنند کار نداریم .
تا کنون و در طی دو سال گذشته از فعالیت و اجرای کنسرت گروه هایی که کار آنها از شبکه های ماهواره ای پخش می شد ممانعت به عمل می آمد و حتی کنسرت رحیم شهریاری به علت اینکه یکی از آثارش از ماهواره پخش شده بود در دقیقه نود لغو شد اما اینک که موقع جشنواره است سیاست ها به یکباره تغییر می کند و دیگرحرجی هم بر گروه آریان نیست که همین شب ها هم مکررا کلیپ آنها از ماهواره هاپخش می شود ؛ تازه نه تنها این اتفاق مکروه و حرام نیست بلکه فضیلتی به شمار می رود چرا که مدیر این گروه مسئولیت کل برنامه های پاپ جشنواره را هم برعهده می گیرد!( البته ما این اتفاق را به فال نیک می گیریم و امیدواریم پس از جشنواره دیگر به این بهانه که آثارهنرمندان از ماهواره ها پخش می شود جلوی فعالیت گروه ها را نگیرند.)
براستی مدیران و کارگزاران فرهنگی چگونه می توانند با این مسائل کنار بیایند؟موسیقیدانان بویژه آنها که در این باره صاحب نظر و رای هستند به علت مشغله و مسئولیت های مختلف از جمله داوری جشنواره فرصت اظهار نظر و انتقاد ندارند مدیران هم شاید به خاطر سنگینی مسئولیت شان نمی توانند سیاست های درست تری اتخاذ کنند و دیگر فعالان عرصه رسانه و فرهنگ هم شاید از حرف و سخن خسته شده اند ... در نتیجه همین می شود که هست .
امسال که گذشت باید فکری برای سال آینده کرد ؛ همین جمله را هم نگه داریم برای سال آینده!